از خیلی بچه تر که بودم یه صندوقچه داشتم پر از چیزایی که به خیال خودم ارزشمند بودن !
مدرسه که رفتم صندوقچه هه پر شد از جایزه هام و هدیه های ریزه پیزه مثلا یه سر کلیدی یا یه مسواکی که روز بهداشت بهمون داده بودن یا یه عروسک خیلی کوچیک و ...
از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون تا چندسال پیش هم یه کشو با همین محتویات داشتم و البته الان هم دارم اما کاربریش شده فقط یادگاری هایی که میدونم قابل بخشیدن و استفاده ی دیگران نیست و صرفا داشتنش برای خودم پر از حس هست
از یه زمانی تصمیم گرفتم هرچی که دوست دارم را استفاده کنم و از یه حد که بیشتر استفاده شد و من هم ازش خسته شد!!! بدمش به کسی که بتونه کاربرد براش داشته باشه!
نباش ازون تیپ آدم هایی که یه وسیله یا لباس یا هرچیز دیگه را صرفا جهت یاد بود نگه داشتی
کمدتو دیدی؟ پر از لباس هایی هست که حداقل دوسال میشه که نپوشیدیش!
ببخششون
خوشگل ترش رزقت میشه
اگر زیاد اهل ذخیره ای و دوست نداری ببخشی
بدون که یاد مرگ ! از یادت رفته و خیال کردی اینجا خانه ی دائمی است
نه عزیز
همه رفتنی هستن
فقط ذات اوست که جاودانه است
اینجا خانه ی موقتی است :دی
الان حس این فیلم ها بهم دست داد که حتما اسم فیلم باید یه جایی یه جوری گنجونده بشه :دی
برچسب:
نویسنده: پارسا اسدیپور